Muslim 4182

Bize Ebû Bekr b. Ebî Şeybe tahdis etti, bize Alî b. Müshir, Ebû Hayyân'dan, o Şa'bî'den, o Nu'mân b. Beşîr'den tahdis etti. (ح) Bize Muhammed b. Abdillah b. Numeyr de tahdis etti -lafız ona aittir-, bize Muhammed b. Bişr tahdis etti, bize Ebû Hayyân et-Teymî tahdis etti, o Şa'bî'den; bana Nu'mân b. Beşîr tahdis etti ki: Annesi bint Revâha, babasından malından bir kısmını oğluna bağışlamasını istedi. Babası bunu bir yıl geciktirdi (erteledi), sonra (bağışlamak) ona uygun geldi. Bunun üzerine annesi: "Oğluma bağışladığın şeye Rasûlullah'ı (s.a.v.) şahit tutmadıkça razı olmam" dedi. Babam elimden tuttu -ben o gün bir çocuktum- ve Rasûlullah'a (s.a.v.) gelip: "Ey Allah'ın Rasûlü, bunun annesi bint Revâha, oğluna bağışladığım şeye seni şahit tutmamı istedi (hoşuna gitti)" dedi. Rasûlullah (s.a.v.): "Ey Beşîr, bundan başka çocuğun var mı?" dedi. O: "Evet" dedi. Peygamber: "Hepsine bunun gibi bağışta bulundun mu?" dedi. O: "Hayır" dedi. Peygamber: "Öyleyse beni şahit tutma; çünkü ben zulme (haksızlığa) şahit olmam" dedi.