Muslim 4612

Bana Ebü't-Tâhir Ahmed b. Amr b. Serh tahdis etti; bize İbn Vehb haber verdi; bana Yûnus, İbn Şihâb'dan haber verip dedi ki: Bana Kesîr b. Abbâs b. Abdülmuttalib tahdis edip dedi ki: Abbâs şöyle dedi: Huneyn günü Resûlullah (s.a.v.) ile birlikte bulundum. Ben ve Ebû Süfyân b. el-Hâris b. Abdülmuttalib, Resûlullah'a (s.a.v.) sımsıkı yapıştık, ondan hiç ayrılmadık. Resûlullah (s.a.v.), Ferve b. Nüfâse el-Cüzâmî'nin kendisine hediye ettiği beyaz bir katırın üzerindeydi. Müslümanlarla kâfirler karşılaşınca, Müslümanlar arkalarını dönüp (kaçtılar). Resûlullah (s.a.v.) katırını kâfirlere doğru sürmeye başladı. Abbâs dedi ki: Ben, hızlanmasın diye onu tutarak Resûlullah'ın (s.a.v.) katırının gemini (dizginini) tutuyordum; Ebû Süfyân da Resûlullah'ın (s.a.v.) üzengisini tutuyordu. Resûlullah (s.a.v.): 'Ey Abbâs! Semure (ağacı) ashabına seslen!' dedi. Abbâs -ki gür sesli bir adamdı- dedi ki: Sesimin en yüksek perdesiyle: 'Semure ashabı nerede?' diye seslendim. (Abbâs) dedi ki: Vallahi, sesimi işittiklerindeki dönüşleri, ineklerin yavrularına dönüşü gibiydi. 'Lebbeyk, lebbeyk (buyur, buyur)!' dediler. (Râvi) dedi ki: Kâfirlerle çarpışmaya başladılar. Ensâr'a (yönelik) çağrı: 'Ey Ensâr topluluğu! Ey Ensâr topluluğu!' diye (yükseldi). Sonra çağrı, Benî Hâris b. el-Hazrec'e tahsis edildi (onlara daraltıldı). 'Ey Benî Hâris b. el-Hazrec! Ey Benî Hâris b. el-Hazrec!' dediler. Resûlullah (s.a.v.), katırının üzerinde âdeta boynunu uzatıp bakan biri gibi onların savaşına baktı ve Resûlullah (s.a.v.): 'İşte şimdi savaş kızıştı (tandır kızdı)!' dedi. Sonra Resûlullah (s.a.v.) birkaç çakıl taşı aldı ve onları kâfirlerin yüzlerine attı, sonra: 'Muhammed'in Rabbine yemin olsun ki, bozguna uğradılar!' dedi. (Abbâs) dedi ki: Gidip baktım, bir de ne göreyim, savaş -gördüğüm kadarıyla- olduğu hâl üzereydi. (Abbâs) dedi ki: Vallahi, o çakıl taşlarını onlara atar atmaz, onların keskinliklerinin (hışımlarının) köreldiğini ve işlerinin (bozguna dönüp) geri gittiğini görmeye devam ettim.